Forma Sport Carving krok po kroku

Carving krok po kroku. Oto kilka prostych ćwiczeń, które pozwolą ci udoskonalić technikę jazdy

Carving krok po kroku. Oto kilka prostych ćwiczeń, które pozwolą ci udoskonalić technikę jazdy
[fot: DigitalZombie/iStockphoto]

Carving to technika jazdy polegająca na prowadzeniu nart jak po szynach. Jej głównymi elementami są długie skręty i płynne, bez wysiłku i nadmiernych ruchów, przejścia między skrętami. Ideałem, do którego powinien dążyć każdy narciarz, jest właściwe przechodzenie ze skrętu w skręt z biodrami, kolanami i stopami utrzymującymi taką samą, na tych trzech poziomach i niezmienną w czasie fazy przejścia, odległość od siebie.

Najczęstsze problemy

Większość z niedoświadczonych ma problem z tak zwaną pozostałością z jazdy pługiem. Jazda z kolanami bliżej siebie niż stopy, czyli w pozycji w kształcie litery „A” łączy się z mniejszą efektywnością ruchu nogi wewnętrznej w czasie wycinania skrętu. Jazda z podparciem skutkuje z kolei wolniejszym i niepełnym wkładaniem drugiego wewnętrznego kolana do środka skrętu. Wszystkie te rzeczy powodują nie tylko to, że jazda nie jest tak płynna, ale i nie przebiega z gracją, jaką powinien wykazywać się narciarz.

Ćwiczenie:

Aby skorygować ten błąd proponujemy ćwiczenie: jazda bez kijków z wpychaniem wewnętrznego kolana do środka skrętu w fazie inicjacji skrętu.

Drugim częstym błędem jest niewystarczające zakrawędziowanie obu nart w czasie całego skrętu. Szczególnie jest to rażące w fazie zakończenia - gdyż nie daje stabilnego podparcia i powoduje uciekanie narty zewnętrznej pod koniec skrętu i niewłaściwe ustawienie kolan bliżej niż stóp. Narty powinny być zakrawędziowane solidnie w czasie całego skrętu, ale również nie przesadnie. Nadmierne wbijanie krawędzi w śnieg, szczególnie pod koniec skrętu, może skutkować utrudnionym przejściem w kolejny skręt.

fot. Landie.pl

Faza przejścia

Istotnym elementem techniki carvingowej jest aktywna faza przejścia tzn. przeniesienie ciężaru ciała z jednej strony nart na drugą dokładnie w momencie zmiany krawędzi, a nie później. Wiąże się to z aktywnym, nie opóźnionym ruchem bioder.


fot. Landie.pl
Ćwiczenie:

Na ewentualny błąd spóźnionych bioder proponujemy ćwiczenie: jazda bez kijków i położenie dłoni na biodrze wewnętrznym pod koniec skrętu, a następnie płynne, ale zdecydowane wpychanie bioder do środka kolejnego skrętu, aby wspomóc zmianę krawędzi.

Ruch przeniesienia ciężaru powinien się zacząć od bioder, a nie na przykład od barków. Biodra powinny się przesuwać do boku, a nie do góry.

Dynamika i płynność

Skręt carvingowy, pomimo że może wyglądać na statyczną ewolucję, gdyż pozycja narciarza pozornie się nie zmienia w czasie ruchu po łuku, w rzeczywistości jest bardzo dynamicznym doświadczeniem. Aby właściwie stosować tę technikę, ważnym elementem jest przyspieszanie w pierwszej połowie skrętu i w związku z tym narastanie siły odśrodkowej. Równoważymy ją poprzez pogłębianie pochylenia do wnętrza skrętu i zwiększanie tzw. zakrawędziowania nart.

fot. Landie.pl

Odwrotny ruch: zmniejszanie pochylenia i zmniejszanie zakrawędziowania nart, ma miejsce w dopiero drugiej połowie skrętu. Zarówno narastanie pochylenia ciała i nacisku krawędzi, jak i zmniejszanie jednego i drugiego, powinno być płynne.

Sprawdź swój ślad

Jazda carvingowa po przygotowanym stoku daje nam rzadką możliwość wizualnego sprawdzenia, czy czysto wycinamy skręt, czy też nieświadomie wykonujemy mniejszy lub większy ześlizg w którejś fazie lub w czasie całego skrętu. Wystarczy stanąć i spojrzeć wstecz na nasz ślad na śniegu. Dlatego warto od czasu przerywać zjazd, zatrzymać się i ocenić ślad, jaki się pozostawiło na śniegu.

Czytaj więcej w Menstream.pl
Jak dobrać odpowiednią długość nart?
Nie wiesz jakie narty wybrać? Co wziąć pod uwagę dostosowując ich długość? Jak dobrać nartę do naszych warunków fizycznych?
Polak chce pobić rekord prędkości na nartach
Jędrzej Dobrowolski, rekordzista Polski w narciarstwie szybkim chce zjechać z góry z prędkością ponad 250 km/h i poprawić rekord globu, który wynosi 251,4 km/h.
Kamil Stoch o włos od zwycięstwa
Polak zajął drugie miejsce w konkursie Pucharu Świata w skokach narciarskich w niemieckim Titisee-Neustadt.

 

Przyśpieszony kurs narciarski - karwing

Jazda na nartach wymaga znajomości podstawowych technik narciarskich. Jedną z nich jest tzw. jazda karwingowa. Zobacz, jakie błędy najczęściej popełniają narciarze i jak je wyeliminować, aby poprawnie jeździć na nartach

 

Karwing to technika polegająca na prowadzeniu nart jak po szynach. Głównymi elementami tej techniki są długie skręty i płynne, bez wysiłku i nadmiernych ruchów, przejścia między skrętami. Ideałem do którego powinien dążyć każdy narciarz jest właściwe przechodzenie ze skrętu w skręt z biodrami, kolanami i stopami utrzymującymi taką samą, na tych trzech poziomach i niezmienną w czasie fazy przejścia odległość od siebie.

 

Najczęstsze problemy

 

Większość z niedoświadczonych ma problem z tak zwaną pozostałością z jazdy pługiem. Jazda z kolanami bliżej siebie niż stopy, czyli w pozycji w kształcie litery „A” łączy się z mniejszą efektywnością ruchu nogi wewnętrznej w czasie wycinania skrętu. Tak jazda z podparciem skutkuje z kolei wolniejszym i niepełnym wkładaniem drugiego wewnętrznego kolana do środka skrętu. Wszystkie te rzeczy powodują nie tylko to, że jazda nie jest tak płynna, ale i nie przebiega z gracją, jaką powinien wykazywać się narciarz.

 

Ćwiczenie:

 

Aby skorygować tę błąd proponujemy ćwiczenie: jazda bez kijków z wpychaniem wewnętrznego kolana do środka skrętu w fazie inicjacji skrętu.

 

Drugim częstym błędem jest niewystarczające zakrawędziowanie obu nart w czasie całego skrętu. Szczególnie jest to rażące w fazie zakończenia – gdyż nie daje stabilnego podparcia i powoduje uciekanie narty zewnętrznej pod koniec skrętu i niewłaściwe ustawienie kolan bliżej niż stóp. Narty powinny być zakrawędziowane solidnie w czasie całego skrętu, ale również nie przesadnie. Nadmierne wbijanie krawędzi w śnieg szczególnie pod koniec skrętu może skutkować utrudnionym przejściem w kolejny skręt.

 

Faza przejścia

 

Istotnym elementem techniki karwingowej jest aktywna faza przejścia tzn. przeniesienie ciężaru ciała z jednej strony nart na drugą dokładnie w momencie zmiany krawędzi a nie później. Wiąże się to z aktywnym, nie opóźnionym ruchem bioder.

 

Ćwiczenie:

Na ewentualny błąd spóźnionych bioder proponujemy ćwiczenie: jazda bez kijków i położenie dłoni na biodrze wewnętrznym pod koniec skrętu i następnie płynne, ale zdecydowane wpychanie bioder do środka kolejnego skrętu, aby wspomóc zmianę krawędzi.

 

Ruch przeniesienia ciężaru powinien się zacząć od bioder, a nie na przykład od barków. Biodra powinny się przesuwać do boku a nie do góry.

 

Dynamika i płynność

Skręt karwingowy pomimo że może wyglądać na statyczną ewolucję gdyż pozycja narciarza pozornie się nie zmienia w czasie ruchu po łuku, w rzeczywistości jest bardzo dynamicznym doświadczeniem. Aby właściwie stosować tą technikę ważnym elementem jest przyspieszanie w pierwszej połowie skrętu i w związku z tym narastanie siły odśrodkowej. Równoważymy ją poprzez pogłębianie pochylenia do wnętrza skrętu i zwiększanie tzw. zakrawędziowania nart.

Odwrotny ruch: zmniejszanie pochylenia i zmniejszanie zakrawedziowania nart ma miejsce w dopiero drugiej połowie skrętu. Zarówno narastanie pochylenia ciała i nacisku krawędzi jak i zmniejszanie jednego i drugiego powinno być płynne.

 

Przyśpieszony kurs narciarski - karwing

Jazda na nartach wymaga znajomości podstawowych technik narciarskich. Jedną z nich jest tzw. jazda karwingowa. Zobacz, jakie błędy najczęściej popełniają narciarze i jak je wyeliminować, aby poprawnie jeździć na nartach

 

Karwing to technika polegająca na prowadzeniu nart jak po szynach. Głównymi elementami tej techniki są długie skręty i płynne, bez wysiłku i nadmiernych ruchów, przejścia między skrętami. Ideałem do którego powinien dążyć każdy narciarz jest właściwe przechodzenie ze skrętu w skręt z biodrami, kolanami i stopami utrzymującymi taką samą, na tych trzech poziomach i niezmienną w czasie fazy przejścia odległość od siebie.

 

Najczęstsze problemy

 

Większość z niedoświadczonych ma problem z tak zwaną pozostałością z jazdy pługiem. Jazda z kolanami bliżej siebie niż stopy, czyli w pozycji w kształcie litery „A” łączy się z mniejszą efektywnością ruchu nogi wewnętrznej w czasie wycinania skrętu. Tak jazda z podparciem skutkuje z kolei wolniejszym i niepełnym wkładaniem drugiego wewnętrznego kolana do środka skrętu. Wszystkie te rzeczy powodują nie tylko to, że jazda nie jest tak płynna, ale i nie przebiega z gracją, jaką powinien wykazywać się narciarz.

 

Ćwiczenie:

 

Aby skorygować tę błąd proponujemy ćwiczenie: jazda bez kijków z wpychaniem wewnętrznego kolana do środka skrętu w fazie inicjacji skrętu.

 

Drugim częstym błędem jest niewystarczające zakrawędziowanie obu nart w czasie całego skrętu. Szczególnie jest to rażące w fazie zakończenia – gdyż nie daje stabilnego podparcia i powoduje uciekanie narty zewnętrznej pod koniec skrętu i niewłaściwe ustawienie kolan bliżej niż stóp. Narty powinny być zakrawędziowane solidnie w czasie całego skrętu, ale również nie przesadnie. Nadmierne wbijanie krawędzi w śnieg szczególnie pod koniec skrętu może skutkować utrudnionym przejściem w kolejny skręt.

 

Faza przejścia

 

Istotnym elementem techniki karwingowej jest aktywna faza przejścia tzn. przeniesienie ciężaru ciała z jednej strony nart na drugą dokładnie w momencie zmiany krawędzi a nie później. Wiąże się to z aktywnym, nie opóźnionym ruchem bioder.

 

Ćwiczenie:

 

Na ewentualny błąd spóźnionych bioder proponujemy ćwiczenie: jazda bez kijków i położenie dłoni na biodrze wewnętrznym pod koniec skrętu i następnie płynne, ale zdecydowane wpychanie bioder do środka kolejnego skrętu, aby wspomóc zmianę krawędzi.

 

Ruch przeniesienia ciężaru powinien się zacząć od bioder, a nie na przykład od barków. Biodra powinny się przesuwać do boku a nie do góry.

 

Dynamika i płynność

Skręt karwingowy pomimo że może wyglądać na statyczną ewolucję gdyż pozycja narciarza pozornie się nie zmienia w czasie ruchu po łuku, w rzeczywistości jest bardzo dynamicznym doświadczeniem. Aby właściwie stosować tą technikę ważnym elementem jest przyspieszanie w pierwszej połowie skrętu i w związku z tym narastanie siły odśrodkowej. Równoważymy ją poprzez pogłębianie pochylenia do wnętrza skrętu i zwiększanie tzw. zakrawędziowania nart.

Odwrotny ruch: zmniejszanie pochylenia i zmniejszanie zakrawedziowania nart ma miejsce w dopiero drugiej połowie skrętu. Zarówno narastanie pochylenia ciała i nacisku krawędzi jak i zmniejszanie jednego i drugiego powinno być płynne.

 

Sprawdź swój ślad

 

Jazda karwingowa po przygotowanym stoku daje nam rzadką możliwość wizualnego sprawdzenia czy czysto wycinamy skręt czy też nieświadomie wykonujemy mniejszy lub większy ześlizg w którejś fazie lub w czasie całego skrętu. Wystarczy stanąć i spojrzeć wstecz na nasz ślad na śniegu. Dlatego, warto od czasu przerywać zjazd, zatrzymać się i ocenić ślad jaki się pozostawiło na śniegu.

Sprawdź swój ślad

 

Jazda karwingowa po przygotowanym stoku daje nam rzadką możliwość wizualnego sprawdzenia czy czysto wycinamy skręt czy też nieświadomie wykonujemy mniejszy lub większy ześlizg w którejś fazie lub w czasie całego skrętu. Wystarczy stanąć i spojrzeć wstecz na nasz ślad na śniegu. Dlatego, warto od czasu przerywać zjazd, zatrzymać się i ocenić ślad jaki się pozostawiło na śniegu.

Tagi:

narty

fazy skrętu

pochylenie

techniki

carving

Partner:

2014-01-19
SKOMENTUJ

  
Podaj pierwszy znak kodu Uq44f
KOMENTARZE
  • Technika jazdy na nartach poszla już tak bardzo do przodu, że chyba faktycznie trzeba bedzie się nauczyc kiedyś na nich jezdzic...mozna kupic narty karwingowe i szybko już umieć dobrze śmigać po stoku, spoko :P
    odpowiedz
  • 27.12.10, 18:16:08

    hIPEK44

    A tam trzeba. ;) przecież nie jest - i nigdy nie był - to sport dla każdego, co wcale nie znaczy, że ci, którzy nie lubią lub nie potrafią jeździć na nartach, są pod jakimś względem gorsi, gdyż to oczywiście jest nieprawda.
    odpowiedz
Sprawdź w WP.pl
  • Sport - najnowsze informacje ze świata sportu